Gazze’de neredeyse imkânsız koşullar altında gerçekleşen Gazze Uluslararası Kadın Sineması Festivali, 31 Ekim’de sona erdi. Ancak festivalin kurucusu ve başkanı Ezzaldeen Shalh, kapanışta “Yarın ikinci edisyonun hazırlıklarına başlıyoruz” diyerek salondaki herkese umut verdi. 26 Ekim’de, Deir al-Balah’ta Filistin Gazeteciler Sendikası’nın binasında başlayan festival, savaşın gölgesinde dahi sinemanın insan olma hakkını savunabileceğini gösterdi.
Sinema, Hayatta Kalmanın Bir Biçimi
Festival, bölgedeki ateşkesin yalnızca kâğıt üzerinde sürdüğü, insani yardımın neredeyse ulaştırılamadığı bir dönemde düzenlendi. Mekânlar sık sık değiştirilmek zorunda kaldı, gösterimler kesintiye uğradı, dron seslerinin altında perdeler kuruldu. Buna rağmen, organizatörlerin amacı netti: yaşama hakkı kadar kültür üretme hakkını da savunmak. Gazze’deki kırık duvarlara yansıtılan her film, bir direniş biçimine dönüştü — sinemanın da bir yaşam biçimi olduğunu hatırlattı.
Bu cesur girişim, yalnızca yerel çabanın değil, küresel bir dayanışma ağının da ürünüydü. Avrupa Kadın Görsel-İşitsel Ağı, Global Movement to Gaza, Venice4Palestine ve İtalya’daki birçok kurum, festivali desteklemek için kaynak ve lojistik sağladı.
“Sumud” Ödülü: Kadınların Dayanışma Sembolü
Tüm bu fedakârlığın karşılığı, 3 Kasım’da İtalya’nın Floransa kentindeki Festival dei Popoli’de geldi. Global Movement to Gaza ve Venice4Palestine girişimiyle, Ezzaldeen Shalh ve festivali hayata geçiren kadınlara “Sumud” (Sebat) Ödülü verildi. “Sumud”, Arapça’da direniş ve dayanma anlamına geliyor — tıpkı festivalin varlık sebebi gibi.
Gazze’deki kırmızı halı, bu kez yıkıntıların arasında serildi; ama o halı, aynı zamanda Floransa’ya kadar uzandı. Bu etkinlik, sinemanın yalnızca hikâye anlatma değil, var olma hakkını savunma sanatı olduğunu bir kez daha kanıtladı. Kadın sinemacıların açtığı bu perde, savaşın ortasında bile insanlığın en sessiz ama en güçlü direnişlerinden biri olarak tarihe geçti.
